۱۳ حمل هر سال، یا سیزده بدر، روزی است که به تدریج از حال و هوای دید و بازدید عید خارج میشویم و زندگی به روال عادی باز میگردد.
سیزده بدر سنت دیرینهای است که به اصطلاح «نحسی سیزده» را از زندگیهایمان به در کنیم و دور بیندازیم و با خنده و خوشحالی، جای آن را با خوششانسی و اقبال خوب پر کنیم.
این روز به عنوان روز طبیعت نیز نامگذاری شده اما از سالیان دور در فرهنگ ایرانی سیزده بدر به عنوان یک جشن هم در میان افغانان و سایر اقوام تحت تأثیر این فرهنگ مرسوم بوده است.
بنابراین بدیهی ست که در کشورهایی چون تاجیکستان و افغانستان هم این روز را جشن میگیرند.
مردم تاجیکستان، نوروز را بهعنوان یک جشن ملی برپا میدارند و در روز سیزدهبهدر به شیوههای مختلف از جمله اسپند دود کردن و آب پاشیدن به یکدیگر آن را جشن میگیرند.
در افغانستان به ویژه کابل، هرات و مزارشریف روز سیزدهم نوروز خانههای خود را ترک کرده و دسته دسته به دامان طبیعت پناه میبرند. آنها معتقدند که با این کار بدیها را در دامان طبیعت رها کرده و سال خود را با خوبی و خوشی آغاز میکنند. در این روز زنان غذا می پزند و داستان تعریف میکنند.
فریدون جنیدی در کتاب «زروان» با اشاره به اینکه در گاهشماری ایرانی، هر روز ماه، نام ویژهای دارد و بهعنوان مثال، روز نخست هر ماه، اورمزد روز و روز سیزدهم هر ماه تیر روز نامیده میشود، این روز را متعلق به ایزد تیر دانسته است که در زبان اوستایی «تیشتَریَه» خوانده میشود، و همنام تیشتر، ایزد باران است با توجه به اطلاق نام ایزد باران، تیر نزد باورمندان به این ایزد نمادی از رحمت الهی به حساب آمدهاست.
خبرگزاری حاما
